Rickypedia

Afscheid nemen bestaat niet?

Onze laatste dag samen met de kinderen in Zhengzhou begon met een warm onthaal, al claxonnerend reden wij het terrein op en de kinderen stoven op ons af. Blijkbaar waren de kinderen wederom zeer verheugd met onze aanwezigheid, zelfs zo dat zij het noodzakelijk achtte ons snel doch vriendelijk uit de bus te sleuren. Omdat de kinderen in 5 groepen waren verdeeld, en wij gisteren 3 ronden aan activiteiten hebben gehad zijn wij eerst begonnen met de laatste 2 groepen. Zodoende had ik dus het geluk om nog 2 keer het chocolade gebeuren uit te leggen. Aangezien ik alle meiden gisteren met de chocolade aan de slag had gezet was het vandaag de beurt aan 2 groepen met jongens, de eerste was vrij onrustig en dat uitte zich dan ook in chaos op de bordjes. Terwijl sommige zeer secuur te werk gingen maakte andere een nieuwe versie van de Chinese muur op hun bord, althans de berg bakstenen die nodig is om die te bouwen maar dan van chocolade, je begrijpt het al, ze hadden enorme trek in een grote hoeveelheid chocolade. Nadat alle activiteiten waren afgerond was het tijd voor het finale stuk, de barbecue. Knakworsten, een soort kip-saté, kippenvleugels, geroosterd brood het was er allemaal in overvloed. Helaas ontbraken de kippenhartjes waar ik eerder over schreef, toch werd er van hartelust gesmuld en vloeide de cola rijkelijk. Ook leuk om op te merken was dat ook de Chinese kinderen een voorkeur hebben voor frietjes, al kan ik mij voorstellen dat ze die niet zo vaak krijgen, of kunnen krijgen als wij in Nederland. Nadat alle buikjes rond waren gegeten kwam er weer langzaam wat activiteit in de groep, voetballen, touwtjespringen, basketbal, frisbeeen, terwijl andere er voor kozen wat minder actief te doen en een variant op 3-op-een-rij gingen spelen. Als kers op de slagroom heb ik nog chocolade vla gemaakt van de chocolade die nog over was, ook hier weer grote verschillen de ene schrokte het zo snel mogelijk op om daarna weer onverstoord te gaan spelen, terwijl de andere inieminnie hapjes nam en nog aan het eten was toen wij vertrokken.Toen was het tijd om met de hele groep nog een spel te spelen, grote hilariteit alom omdat de regels niet altijd even duidelijk waren. De winnende groep mocht als eerste hun vriendschapsbandje uitzoeken, en zoals een echte chinees betaamt werd er secuur onderzoek gepleegd, vanuit alle kanten bekeken en na lang wikken en wegen een beslissing genomen. Het moment van afscheid nemen was nu wel heel dichtbij en na het nemen van een groepsfoto maakte wij toch echt aanstalten om te vertrekken. Toen gebeurde het onvermijdelijke, er moesten toch nog een aantal individuele foto’s gemaakt worden, toen dat dan ook gedaan was klommen wij allen in het busje dat ons weer naar het hotel zou brengen en werden wij door een meute, misschien iets treurige maar dolblije kinderen uitgezwaaid. De afgelopen dagen met de kinderen hebben voor mij een hoop duidelijk gemaakt, de sceptici die riepen dat een reis naar China puur en alleen om tijd met ze door te brengen iets te veel van het goede was, en dat het geld dat wij uitgeven aan onze reis en verblijf beter gedoneerd kan worden. Hadden het in mijn visie toch echt bij het verkeerde eind. Deze kinderen, waarvan sommige nog dagelijks nachtmerries hebben, gillend en badend in het zweet wakker worden, geen familie hebben die hun steunt. Voor hun ogen een van hun ouders vermoord hebben zien worden, verdienen deze aandacht en zelfs meer dan dat. Het feit dat mijn en onze aanwezigheid, al was het maar van korte duur deze kinderen daadwerkelijk het gevoel van warmte, liefde, respect of acceptatie gegeven heeft is voor hun en hun verzorgers zoveel waard dat geen enkele donatie in materiële zaken daar gelijk aan kan staan.

Men with a mission.

Mannen met een missie en gisteren hebben wij een deel van onze missie volbracht, een deel? Ja want vandaag mogen wij weer de hele dag de kinderen van morning tears onze aandacht schenken. Naast verschillende activiteiten gaan we vandaag ook, op verzoek van de kinderen barbecuen, ik ben benieuwd wat er op de bbq beland. Wat ik wel heb begrepen is dat de kinderen dol zijn op kippenhartjes, dus daar kijk ik dan ook naar uit, want uit ervaring weet ik dat die ook erg lekker zijn. Terug naar gisteren, wat fantastisch dat wij hier mogen zijn, om te zien hoe fijn de kinderen het vinden dat wij hier zijn. Heel apart is dat ze echt een behoefte hebben om je vast te houden, wat eigenlijk heel “on” chinees is, althans of ze de behoefte daadwerkelijk hebben weet ik niet maar de aanhankelijkheid die ze tentoon spreiden geeft mij een vermoeden. Zoals je misschien gezien hebt via een aantal foto’s die ik op miraculeuze wijze op twitter heb weten te zetten, of gisteren gelezen hebt. Hebben de kinderen samen met mij met chocolade gewerkt, ze hebben hun naam en vaak ook wat meer (want dan was er meer te snoepen na afloop op een bord geschreven en daarna uitgebreid versierd.

Mooi om te zien was hoe geconcentreerd de kinderen aan de slag gingen, sommige sorteerde zelfs de kleurtjes uit om er echt een heus schilderij van te maken. Zoals ik gister al verteld is chocolade een heus luxe product, grappig om te zien was dan hoe zelfs de kleinste kruimels met zorg werden opgepeuzeld! Ook hebben ze met mijn mede twoys ander activiteiten ondernomen. Onder andere Oud Hollands koekhappen, wat ze verbazingwekkend goed begrepen. Ezeltje prik, doelschieten, heel veel meer, en tot slot een heuse verkleedpartij. Vandaag zetten wij onze missie voort, en is het helaas ook weer tijd om afscheid te nemen, morgen moeten de kinderen weer naar school, en zijn wij uitgenodigd om meer van Zhengzhou te gaan zien. Om te begrijpen waar de kinderen vandaan komen, en hoe het komt dat de zorg van Morning tears nodig is lijkt mij dit ook een hele bijzondere ervaring.

China! 

We zijn er, na 2 dagen reizen die gelukkig niet continue daaruit bestonden zijn we gisteren in Zhengzhou gearriveerd. Zhengzhou is de hoofdstad van de provincie Henan, de dichtstbevolkte van China, met 17 miljoen inwoners is dit een van de grootste steden van China, ter vergelijking in Beijing wonen 22 miljoen mensen. Best een vreemd idee om in een stad te zijn waar net zoveel mensen wonen als in heel Nederland….. Het idee dat ik vooraf had en wat sommige Nederlanders misschien met mij delen, strenge overheid, regeltjes, gedoe, armoede, het valt allemaal hartstikke mee. Wat mij vooral opvalt is dat je bekeken wordt, in Beijing zag je nog wel wat mensen uit andere landen maar hier in Zhengzhou zijn ze er simpelweg niet, hooguit een handjevol leraren op de universiteit maar dan houdt het ook echt op. De mensen zijn oprecht in je geïnteresseerd, meiden kijken en gniffelen, lopen rood aan als je naar ze lacht terwijl een ander je niet recht durft aan te kijken maar je toch van top tot teen inspecteert. Al met al is het een hele ervaring! De drukte op straat, de verschillende geuren en smaken, het eeuwige geluid van claxonnerende automobilisten en vooral de gastvrijheid, want dat zijn de chinezen zeker! Terwijl ik dit schrijf begint de stad langzaam te ontwaken, het is nu 0600 in de ochtend. Vandaag gaan we naar het coming home project van morning tears, want per slot van rekening is dat de reden dat wij hier naar toe zijn gegaan, de kinderen van morning tears zonder ouders, helemaal alleen en gelukkig een stichting zoals morning tears die voor hun zorgt! Vandaag en morgen gaat het hoogtepunt van een jaar hard werken de werkelijkheid worden. Inmiddels hebben we gisteren tijdens het diner, ons aangeboden door de overheid (ja, dat lees je goed) om precies te zijn door madame Xi, begrepen dat de kinderen heel erg uitkijken naar onze komst en ook best een beetje zenuwachtig zijn. Wat ook een fijne bijkomstigheid is volgens de care-takers, de verzorgers van de kinderen, is dat wij allemaal mannen zijn. Binnen het coming home village zijn die er eigenlijk niet,alle care takers zijn namelijk vrouwen. Volgems hun is het dus goed dat de jongens die er zijn ook te zien krijgen dat je als man van je dromen en wensen werkelijkheid kunt maken, we functioneren dus tijdelijk even als rolmodel. Vandaag zullen we allerlei activiteiten doen met de kinderen, bijvoorbeeld ga ik vanuit mijn vakgebied als kok iets met ze doen, wat? Ik ga chocolade mousse maken waarna ik samen met de kinderen hun naam in het chinees ga “tekenen” en versieren. Simpel, ja! Maar chocolade is in China een luxe die zeker deze kinderen hooguit een paar keer per jaar eten en juist daarom nog meer bijzonder. Ik kijk er erg naar uit om dit met hun te gaan doen, en ben heel benieuwd hoe ik dit met handen en voeten en een grote glimlach ga uitleggen zodat ze daarna lekker kunnen smullen.

Een paar keer per jaar doe je het, in mijn geval afkicken van het koken, rust, eventjes lekker ontspannen. Deze keer bracht de reis mij naar Malta, dit kleine eiland in de Middellandse-zee waar het tot ver in het najaar heerlijk toeven is, heeft mij verbaasd.

Het Middellandse zeegebied staat toch bekend om zijn eetcultuur, toch? Wat ik dan verwacht is met liefde bereide gerechten van producten die de streek of in dit geval het land te bieden heeft. Ik hoef je denk ik niet te verklappen wat dat op Malta zou kunnen zijn, VIS in al zijn soorten en maten, olijven en hun olie, geitenkaas en ambachtelijk gebakken brood. Helaas viel mij dit toch enigszins tegen, desalniettemin wel een geweldige tijd gehad.

Geen olijf gezien, zelfs bij het gemiddelde restaurant stond er olijfolie uit Spanje op tafel, je zou toch denken dat de mensen met trots hun eigen olie zouden presenteren, of niet? Blijkbaar niet dus, zou dit komen door een te kleine opbrengst, of te hoge kosten voor de restaurateurs? Gelukkig wel met trots, geitenkaas van Malta, een korstje van gestoten peper om het wat extra pit te geven, heerlijk!

Alle visjes zwemen in het water, behalve bij Malta, helaas heb ik begrepen dat door overbevissing de visstand drastisch is teruggelopen, gelukkig is er nog genoeg zoals er op de markt in Marsaxlokk te zien was. De lokale specialiteit? dolphinfish, bij ons ook wel bekend als mahi-mahi, maar ook zwaardvis, tonijn, dorade, en een ruime sortering aan schaal en schelpdieren is er te vinden. Geiten zijn er ook op Malta in tegenstelling tot de meeste landen rond de middellandse zee worden ze op Malta vooral voor de melk gehouden. Waarschijnlijk komt dit door de overvloed aan fenek, malti voor konijn. Traditioneel maken ze er een stoofpot van die erg goed smaakt.

Wijn maken ze ook op Malta, maar mocht je er heen gaan kijk uit, want het grootste gedeelte van de Maltese wijn wordt van geïmporteerde druiven gemaakt. Zover ik heb begrepen is er maar één wijn die echt van Malta komt dat is een witte wijn genaamd isis van de meridiana wijnmakerij. de wijn wordt gemaakt van de chardonnay en heeft door het warme klimaat een volle smaak, tropisch fruit en mineralen kun je er prima in balans in terugproeven. Wat mij verbaasde is dat ze van de inheemse druif girgentina, geen mono-cepage maken, deze wordt veel in combinatie met chardonnay gebruikt.

Eten kan op vele niveaus, zo is er voor alle smaken iets, kebab, pasta, pizza, Indiaas, chinees, het toerisme geeft veel van deze restaurants een bestaansrecht. Echt op top-niveau eten is lastig op Malta, al zijn er hier en daar echte pareltjes te ontdekken.

Al met al is Malta absoluut nog een keer een echte culinaire ontdekkingsreis waard, deze keer was vooral om te genieten van de zon.

In mijn drang om perfectie te bereiken kun je verschillende paden bewandelen. Zo zijn er verschillende factoren die je kunnen helpen om succesvol te zijn in het ding dat je doet, in mijn geval koken, lekker koken.
lees meer »

25 kilo yellowfin tonijn, 30 kilo veluwse eendenborst, 8 kilo pistache, 80 bakjes aardbeien, 30 liter yoghurt, 10 kilo wortels, 15 kilo rode bieten. Zomaar een kleine opsomming van wat er volgende week nodig is. Wat ga ik er mee maken? Nou dit!
lees meer »